نویسندهٔ متن اصلی: John McEwen — ترجمهٔ فارسی با حفظ نامها، عنوانها و اعداد اصلی. متن اصلی حدود سال 2006 نوشته شده و اشارههای «امروز» در آن به همان زمان برمیگردد.
پیشینهٔ تاریخیThe Historic Background
نام Cadillac Seville از نخستین کاربردش در سال ۱۹۵۶ تا امروز تغییرهای فراوانی را از سر گذرانده است. در آن سال کادیلاک تصمیم گرفت تنوع بدنهٔ مدل پرچمدار خود، Cadillac Eldorado، را گسترش دهد؛ مدلی که از زمان معرفیاش در ۱۹۵۳ تنها بهصورت کروکی convertible عرضه میشد. همهٔ کسانی که توان خرید الدورادو را داشتند، لزوماً به بدنهٔ کروکی علاقه نداشتند. نتیجه، یک کوپهٔ دودرِ هاردتاپ two-door hardtop coupe با نام Eldorado Seville بود. در همان زمان، نسخهٔ کروکی به Eldorado Biarritz تغییر نام داد.
نکتهٔ جالب اینکه شرکت DeSoto نیز نام «سویل» را برای یک مدل هاردتاپ دودر تازه در سری ارزانترِ Firedome به کار برد. این خودرو همراهِ خط تولید هاردتاپهای Sportsman شد. مدل DeSoto Firedome Seville در سال ۱۹۵۷ دیگر تکرار نشد.
این الدورادوهای نخستین هرگز خودروهایی پرشمار نبودند. قیمت آنها هزاران دلار بالاتر از میانگین بازار و حتی هزاران دلار بالاتر از میانگین یک کادیلاک بود؛ فروش اندک اما برای GM سودآور بود. برای نمونه در سال ۱۹۵۶ قیمت پایهٔ Eldorado Biarritz یا Seville برابر $6501 بود. یک Cadillac Series 62 هاردتاپ دودر $4146 و نسخهٔ کروکی همان سری $4711 قیمت داشت. در همان زمان یک Chevrolet هاردتاپ دودر مدل ۱۹۵۶ با قیمتی از $2063 و ارزانترین شورولت با $1734 فروخته میشد.
کادیلاک تا سال ۱۹۶۱ هر دو نام را برای مدل پرچمدار خود به کار برد. فروش مدلهای الدورادو هرگز بالا نبود و تا سال ۱۹۶۰ در کل تنها 8865 دستگاه سویل ساخته شده بود که 3900 دستگاه از آنها تنها به سال ۱۹۵۶ تعلق داشت. فروش Eldorado Biarritz نیز افت میکرد و در سال ۱۹۶۰ — آخرین سالی که هر دو مدل عرضه شدند — فقط 1285 دستگاه ساخته شد. در سال ۱۹۶۱ سویل حذف شد و الدورادو تا سال ۱۹۶۶ بهسختی دوام آورد.
بخشی از مشکل این بود که پس از سال ۱۹۵۸، طراحی متمایز و منحصربهفرد بدنهٔ الدورادو از دست رفت. خودرو به نسخهای پرکرومتر از مدلهای معمولی DeVille با آرم الدورادو شبیه شده بود. هرچند تجهیزات داخلی لوکستری داشت، آن ظاهر متمایز از میان رفته و فروش نیز همراه آن رفته بود. خریداران ترجیح میدادند همان امکانات ویژهٔ داخلی الدورادو را بهصورت آپشن روی DeVille و با هزینهٔ کمتر از کل بستهٔ الدورادو سفارش دهند.
در سال ۱۹۶۵ الدورادو به زیرمجموعهٔ سری Fleetwood تبدیل شد و با نام Fleetwood Eldorado شناخته میشد؛ چیزی که «جایگاه ویژه»اش را بیش از پیش تنزل داد. کادیلاک در سال ۱۹۶۷ کل ماجرا را با معرفی Eldorado تازه — یک «کوپهٔ لوکس شخصی» با دیفرانسیل جلو front wheel drive — حل کرد. بهدرستی، نام آن خودرو باید «سویل» میبود.
ضرورت ساخت یک کادیلاک کوچکترThe Need
نام سویل ۱۵ سال بعد روی قفسه ماند تا زمانی که کادیلاک، آسیبخورده از موفقیت Ford Thunderbird و کوپههای خوشتراش Continental Mk. III و Mk. IV و همراه با بزرگشدن افسارگسیختهٔ همهٔ مدلهایش، به بحران سوختِ ساختهٔ OPEC برخورد. کادیلاک پیشتر در سال ۱۹۷۰ ایدهٔ ساخت خودرویی کوچکتر را بررسی کرده بود؛ زمانی که برخی نمایندگیها نسبت به رشد سریع فروش Mercedes ابراز نگرانی کردند. آن زمان کاری انجام نشد، اما تحریم انرژی به کادیلاک و تصویر عمومیاش رحم نکرد. موتورهای 500 cubic inch (8.2 litre) با نیاز تازهکشفشدهٔ صرفهجویی همخوانی نداشتند. بااینحال مدیران کادیلاک باور داشتند که کوچککردن سادهٔ خودِ کادیلاک هرگز برای خریداران و مالکانی که «بزرگی» را نشانهٔ منزلت میدانستند پذیرفتنی نخواهد بود.
مرسدس فروش خود را میان سالهای ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ دو برابر کرده بود و نشانی از افت نشان نمیداد. آمریکاییهایی که مرسدس میخریدند، سفر کرده، تحصیلکرده و بسیاری از آنها زن بودند و دریافته بودند که یک خودروی لوکسِ کوچکترِ خوشساخت، با مصرف، فرمانپذیری و قابلیت اطمینان برتر، پاسخ درست است. کادیلاک برای آنان جذابیتی نداشت. نمایندگیهای کادیلاک درخواست برای یک خودروی کوچکتر را بالا بردند؛ برخی نمایندگیها حتی امتیاز فروش Mercedes یا BMW گرفتند. کادیلاکها و خودروهای گران آلمانی در یک نمایشگاه کنار هم ایستاده بودند. مقایسه ساده بود و خبر خوبی برای کادیلاک نداشت. وضعیت جدی بود.
با علم به اینکه باید کاری کرد، تصمیم گرفته شد نخست یک خودروی لوکسِ کوچکترِ صمیمی و بسیار انحصاری ساخته شود و کوچکسازی عمومی بعداً — پس از آنکه دیگر برندهای GM نسخههای خود را معرفی کردند — انجام گیرد. خودروی تازه افزودهای بر خط تولید موجود بود، نه جانشین آن. این تصمیم خردمندانه بود، چون ایدهٔ «کوچکتر بهتر است» را به کل مجموعهٔ GM که بهزودی نیاز به کوچکسازی داشت معرفی میکرد. همگام با روند دههٔ ۱۹۷۰ و موفقیتهای مرسدس، خودرو چهار در داشت.
خودروی کوچک تازه را نمیشد بهعنوان یک کادیلاکِ «ارزان» فروخت. نام کادیلاک، آنگونه که Packard با سری 120 در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ کرده بود، ارزان فروخته نمیشد. GM بر این تصمیم پایدار ماند. در واقع راهحل این بود که خودرو بهعنوان پرچمدار تازهٔ خط تولید، برای خریدار ثروتمند و نکتهبینی که اکنون مرسدس یا BMW میخرید یا به آن میاندیشید، بازاریابی شود. تنها چیزی که میماند، خودرو و نامی برای آن بود.
توسعه و انتخاب نامThe Development
برای نام خودروی تازه — که حرف رمز آن 'K' بود، انتخابی که امروز بسیار طعنهآمیز به نظر میرسد — ایدههای بسیاری مطرح شد. سرانجام گزینهها به سه نام رسید. نمایندگیهای قدیمی کادیلاک نام La Salle را میپسندیدند، چون یادآور روزهای باشکوه پیش از جنگ جهانی دوم بود؛ زمانی که کادیلاک یک «برند همراه» companion marque با آن نام داشت. La Salle میان کسانی که ظاهر لوکس را با قیمت کمتر میخواستند محبوبیت ویژهای داشت. گزینهٔ محبوب دیگر St. Moritz بود با اشارهاش به مقصدهای لوکس خارجی.
سومین و به چشم کمیته بهترین گزینه، Seville بود. پیوند آن سست بود، اما نامی کادیلاکی و وابسته به بهترین مدل به شمار میآمد. LaSalle در سال ۱۹۴۱ حذف شده بود و چنین پنداشته میشد که آمریکایی متوسط نمیتواند St. Moritz را درست تلفظ کند یا نمیداند نمایندهٔ چیست. شناخت برند حیاتی است.
تصمیم به اجرا در سال ۱۹۷۳ گرفته شد و تاریخ عرضه سال ۱۹۷۵ تعیین گشت؛ برخلاف مخالفت بسیاری از مدیران ارشد GM که این برنامه را بسیار عجولانه میدانستند. بهواقع آن جدول زمانی ۱۶ ماهه، رکوردی با دو ماه اختلاف کامل برای توسعهٔ یک خودروی تمامنو بود.
مهندسی و پلتفرمThe Engineering
ترکیبهای مختلفی از اندازه، وزن و توان خروجی بررسی شد؛ همچنین گزینههای گوناگون قوای محرکه و سیستم تعلیق drivetrain / suspension. خودروهای GM از استرالیا و آلمان وارد و بهعنوان پلتفرم پایه بررسی شدند، اما همه به دلیل ناکارآمدی رد شدند. پلتفرمهای میانردهٔ موجود GM در آمریکا بیش از حد بزرگ بودند. کادیلاک باید خودروی تازه را از پایه میساخت و در همان حال چند قطعهٔ پرسکاریشده stampings را از پلتفرم موجود Nova قرض میگرفت.
یکی از تصمیمها، انتخاب اکسل سخت و فنر تیغهای در عقب solid axle / leaf spring rear end بود که کاربرد دیرینهٔ کادیلاک از فنر لول عقب را رها میکرد. استدلال این بود که این آرایش میتواند بهخوبی سیستمهای مستقل آن روز و با هزینهٔ بسیار کمتر مهندسی شود. دیفرانسیل جلو front wheel drive بدون کوچککردن مهندسی بزرگ موجود Eldorado/Toronado ممکن نبود و این کار، با توجه به اندازهٔ بازار مورد انتظار، از نظر مالی غیرممکن بود. خریدار سنتی کادیلاک آنقدر که به سواری و ظاهر اهمیت میداد، به شاسی اهمیت نمیداد. بنابراین سویل از زیر، خودرویی بسیار محافظهکارانه بود.
موتور مناسب برای یک خودروی کوچکتر یعنی کادیلاک به چیزی جز آن غول 500 c.i. موجود نیاز داشت. یک Oldsmobile 350 بهعنوان پایهٔ قوای محرکهٔ سویل تازه انتخاب شد. موتور اولدزموبیل، پیشتاز شناختهشدهٔ اصطبل موتورهای میانردهٔ GM بود. نوآوری اصلی، تصمیم به تجهیز موتور به تزریق سوخت fuel injection بود. این نه یک آرایش سادهٔ مکانیکی مانند سال ۱۹۵۷ و ادامهٔ آن در Corvette، بلکه سامانهای کاملاً تازه با نام Electronic Fuel Injection بود. Bosch پیشتر در سال ۱۹۶۶ گونهای از این تزریق را برای Volkswagen معرفی کرده بود.
کادیلاک با همکاری Bendix — که نخستین شکل EFI را در سال ۱۹۵۸ روی برخی محصولات Mopar معرفی کرده و سپس به Bosch فروخته شده بود — سامانهای EFI با یک رایانهٔ آنالوگ به نام واحد کنترل الکترونیکی Electronic Control Unit (ECU) ساخت. توسعهای موازی از سوی Bosch تقریباً در همان زمان روی بسیاری از خودروهای مهم اروپایی از جمله Mercedes، Porsche، Volvo، Citroën، Saab و Jaguar معرفی شد. بدینسان کادیلاک چیزی را به آمریکای شمالی معرفی کرد که به شکل رایج سوخترسانی امروز و واژگان مرتبط با آن تبدیل شد. این سامانه در آغاز «تزریق منیفولدی» Manifold Injection نامیده میشد که در آن یک ریل سوخت، سوخت را به انژکتورهای مجزا میرساند. در دههٔ ۱۹۸۰ این سامانه برای کل GM به «تزریق بدنهٔ گاز» Throttle Body Injection ساده شد که جانشینی سریع و ناپختهٔ کاربراتور بود.
رساندن این فناوری تازه به چرخها وظیفهٔ گیربکس سهسرعتهٔ Turbo-Hydramatic شرکت GM بود که نامش را بهعنوان یکی از بهترینهای جهان ساخته بود. نرمی، عمر بالا و قابلیت اطمینان این گیربکس افسانهای شده است.
نتیجه و عرضهThe Result
همهٔ این مهندسی به خودرویی رسید که شاهکار کوچکی در طراحی و ظاهر بود. حس کادیلاکی را در جاده نگه داشته بود، اما بدون آن حجم. فرمانپذیری و ترمزگیری استثنایی و سکوت کابین کاملاً در حد بهترین استانداردها بود. بهخاطر نشانههای طراحیاش شبیه یک کادیلاک بود، اما خوشترکیبی و جمعوجوریِ آن بسیار اروپایی مینمود. به گفتهٔ یکی از توسعهدهندگان کادیلاک: «این خودرو باید تجمل را از خود بتراود.» و چنین کرد. کابینها ترکیبهای پرشکوهی از چرم و چوب بودند. جز انتخاب رادیو و سانروف، هیچ آپشنی وجود نداشت؛ همهٔ تجهیزات لوکس مدرن در خودرو گنجانده شده بود. قیمت، $12,479 بود که سویل را — بهاستثنای لیموزینهای Series 75 Fleetwood — گرانترین کادیلاک میکرد.
سویل در ماه مه ۱۹۷۵ بهعنوان مدل سال ۱۹۷۶ معرفی شد، اما حتی پیش از آن، گروه بزرگی از روزنامهنگاران برجستهٔ نمایندهٔ تأثیرگذارترین مجلات خودرو آن را معرفی و آزمایش کردند. واکنش آنان شگفتی و خوشنودی از کیفیت و فرمانپذیری خودروی تازه و همچنین اندازه و ظاهر «بینالمللی» آن بود. مرجعی به اعتبار Road & Track آن را بررسی کرد — نخستین کادیلاکی که این مجله پوشش داد. خودرو در مقایسه با هدفش، مرسدس، بسیار مطلوب ارزیابی شد. در بریتانیا روزنامهنگاری پرسید که آیا Rolls-Royce بهواقع ارزش آن £7,000 اختلاف قیمت با سویل را دارد؛ سویلی که از Silver Shadow ساکتتر، نرمتر و بهتر در فرمانپذیری بود.
پیشفروش و بیعانهها پذیرشی پرشور را از سوی خریدارانی تضمین کرد که هنوز خودرو را بهچشم ندیده بودند. فروش صادراتی سویل در جهان، رکوردهای کادیلاک را شکست. کل سهمیهٔ ۱۰۰ دستگاهی نمایندگی کادیلاک لندن پیش از بارگیری روی کشتی فروخته شد. آمار فروش در هر سال بعدی تولید بالا رفت و بهراحتی از هدف فروش مرسدس در همهٔ مدلها — که بیشترشان دیزلهای کوچک بودند — پیشی گرفت.
سالهای پس از آنThe Subsequent Years
تغییرات در خودرویی که پرفروش و موفق از آب درآمده بود، سطحی بود. شعار کار «دستنزدن به موفقیت» بود و تغییر، تدریجی و کنترلشده. سویل نسل اول تا سال ۱۹۸۰ در تولید ماند؛ زمانی که بدنهٔ معروف فستبک fastback معرفی شد. سویل تازه و بزرگتر، با وامگیری نشانههای طراحی از بدنهٔ Rolls-Royce Hooper، مسیر تازهای را برای این خودروی هیجانانگیز کادیلاک آغاز کرد. در راستای یکپارچهسازی شرکتی، سویل دیفرانسیل عقب خود را از دست داد و پلتفرم دیفرانسیلجلوی Eldorado و Buick Riviera را به اشتراک گذاشت. سویل نسل اول تنها نسخهای بود که از دیفرانسیل عقب rear wheel drive استفاده کرد؛ چیزی که امروز با پیشگامی Chrysler بازگشتی را تجربه میکند. طعنهآمیز آنکه کرایسلر اکنون بخشی از خانوادهٔ مرسدس است.
در سال ۲۰۰۶ سویل هنوز با ما بود، هرچند اکنون زیر نامی تمامحرفی و تازه با عنوان 'STS' پنهان شده بود که در آغاز کوتاهشدهٔ "Seville Touring Sedan" بود. این خودرو در گذر از صورتبندیهای طراحی گوناگون، آزمون زمان را پشت سر گذاشت؛ درحالیکه هماصطبل قدیمیاش، Eldorado، در سال ۲۰۰۲ پس از ۴۹ سال تولید پیوسته بیصدا به خاک سپرده شد.
نسخهٔ الگانتهThe Elegante
در سال ۱۹۷۸، Seville Elegante سطح تازهای از پرداخت و تجمل را معرفی کرد. این نسخه که در یکی از دو پرداخت رنگ ویژه عرضه میشد و با قالبهای استیل و ریختهگریشدهٔ مات brushed-finish moldings و آرمهای خاص شناخته میشد، گونهای خوشظاهر از موضوع موفق سویل بود. این خودروها با یا بدون سقف وینیل معمول پرداخت میشدند و در نبودِ آن، خوشظاهرتر بودند. زیربنای این پرداخت ویژه، مجموعهای از چهار رینگ سیمی اصل ساخت Dunlop انگلستان بود. هر یک از این زیباییهای بلندبافت با نشان کادیلاک پوشانده شده بود. بستهٔ الگانته شامل صندلی چرمی Sierra grain با آنچه امروز Alcantara مینامیم بود، هرچند آن اصطلاح هنوز رایج نشده بود.
کابین با چرم پرفورهشدهٔ Antique Grey Sierra Grain و تزئینات Alcantara پرداخت میشد. پنل درها نیز از چرم پرفوره بود. فرشها از نوع پرزبلندِ ویژه و در همان طوسیِ همخوان بود.
بستهٔ الگانته $2600 به قیمت پایهٔ یک سویل میافزود، اما اگر همراه با Astroroof (ترکیبی از سانروف شیشهای برقی و سایبان روکشدار) سفارش داده میشد، هزینه به $3706 و جمع کل به نزدیک $18,000 میرسید؛ چیزی که Seville Elegante را شاید گرانترین خودروی آمریکایی موجود، جز همراهش لیموزین Fleetwood، میکرد. بااینحال این قیمت با Mercedes 280SE ششسیلندر قابل مقایسه و بسیار پایینتر از هزینهٔ نفسگیر مدلهای هشتسیلندر Mercedes 450SE و SEL بود. یک Seville Elegante با Astroroof بیش از $30,000 ارزانتر از حدود $50,000 درخواستی برای Mercedes 450SEL 6.9 بود.
تجهیزات الگانتهThe Elegante Features
سویل با عنوان «از کاملترین خودروهای تجهیزشدهٔ جهان» "Among the most fully equipped cars in the world" معرفی میشد. دلیلش این فهرست است:
- موتور V8 با حجم 350 c.i. همراه با تزریق سوخت الکترونیکی Electronic Fuel Injection و انتخاب جرقهٔ الکترونیکی Electronic Spark Selection
- سیستم جرقهٔ پرانرژی High Energy ignition system
- گیربکس Turbo Hydramatic
- فرمان هیدرولیک با نسبت متغیر Variable Ratio power steering
- ترمز دیسکی چهارچرخ با بوستر (پاور) Four wheel power disk brakes
- رینگهای سیمی بلندبافتِ کروماندود Dunlop با کاسههای نشاندار کادیلاک
- میلموجگیر جلو و عقب Front and rear stabilizer bars
- کنترل سرعت Cruise Control
- روشنایی با تأخیر خودکار Twilight Sentinel automatic delay lighting
- تغییر خودکار نور بالا و پایین چراغ جلو Automatic headlight dimming
- کنترل خودکار تهویه Automatic Climate Control
- تعلیق ترازکنندهٔ الکترونیکی بار Electronic Load Leveling Suspension
- آزادسازی خودکار ترمز دستی Automatic parking brake release
- فرمان چرمدوز با قابلیت تنظیم ارتفاع و طول Tilt and Telescope
- آینههای بغل دوگانه با تنظیم از داخل Dual remote rear view mirrors
- دماسنج بیرونیِ نورانی در آینهٔ سمت چپ
- آفتابگیر با آینهٔ آرایش نورانی Lighted vanity mirror sun visors
- سبد زبالهٔ فرششده در پنل پای سرنشین جلو
- ساعت دیجیتال Digital clock
- پخش AM/FM استریو کاستِ مدرن
- آنتن برقی خودکار Automatic power antenna
- سامانهٔ پایش سوخت Fuel monitoring system
- پایشگر چراغهای بیرونی Exterior lamp monitors
- پایشگر سطح مایع شیشهشور Washer level monitor
- شیشهبالابر برقی Power windows
- قفل مرکزی برقی Power door locks
- صندلیهای چرمی 40/40 Antique Gray Sierra Grain، برقی ۶ حالته با تنظیم پشتی
- دستهٔ وسط تاشو Fold down center armrest
- کنسول مرکزی با جای تلفن و محفظههای دیگر
- جیبهای قابل گسترش در درها و پشت صندلیها
- بازکن برقی و بستن خودکار درِ صندوق Power trunk release and power close
- چراغهای پیچ Cornering Lamps
- کفپوش فرشی با نشان کادیلاک
- صندوق و زیر درِ صندوق کاملاً فرششده
- روکش فرشی زاپاس
- کفپوش لاستیکی صندوق با نشان کادیلاک
