موتور Oldsmobile Rocket 350 با تزریق الکترونیکی سوخت، دیزل LF9 و موتورهای نسلهای بعدی سویل.
مروری بر موتورهای مختلفی که در کادیلاک سویل Cadillac Seville از 1976 تا 1985 به کار رفتهاند.
| دوره | موتور | حجم | توان | توضیح |
|---|---|---|---|---|
| 1976–1979 | Oldsmobile Rocket 350 (V8) | 350 in³ (5.7 L) | 160–320 hp (119–238 kW) | انژکتور الکترونیکی پورت که در سویل 1976 معرفی شد؛ بازهٔ توان مربوط به کل دورهٔ تولید این موتور (1968 تا 1980) است. |
| 1978–1985 | Oldsmobile LF9 Diesel (V8) | 350 in³ (5.7 L) | — | نسخهٔ دیزلی موتور 350؛ نسبت تراکم 22.5:1؛ نسخههای 1980 تا 1985 با تایپت غلتکی؛ به کمدوامی مشهور بود. |
| 1980 | 6.0L Cadillac V8 (L61) | 368.3 in³ (6.0 L) | 145 hp (108.2 kW) @ 3600 rpm | گشتاور 270 ft·lbf (420.7 N·m) در 2000 rpm؛ انژکتور دیجیتال؛ در سویل بازطراحیشده اختیاری بود. |
| 1981 | 6.0L L62 V8-6-4 | 6.0 L | 140 hp (104.4 kW) @ 3800 rpm | گشتاور 265 ft·lbf (412.9 N·m) در 1400 rpm؛ سیستم غیرفعالسازی دو یا چهار سیلندر. |
| 1981–1982 | 4.1L Buick V6 | 4.1 L | 125 hp (93 kW) | — |
| 1982–1985 | 4.1L LT8 HT4100 V8 | 249 in³ (4.1 L) | 125 hp (93 kW) @ 4200 rpm | گشتاور 190 ft·lbf در 2000 rpm؛ بلوک آلومینیومی با بوش سیلندر چدنی؛ انژکتور دریچهگازی. |
1976 تا 1979: اولدزموبیل راکت 350 1976 - 1979: Oldsmobile Rocket 350
موتور راکت 350 Rocket 350 که از 1968 تا 1980 تولید شد، با موتورهای 350 دیگر بخشهای جنرال موتورز GM کاملاً متفاوت بود. این موتور قطر سیلندر 4.057 اینچ (103 میلیمتر) و کورس استاندارد موتورهای بلوککوچک اولدزموبیل، یعنی 3.385 اینچ (86 میلیمتر)، داشت و حجم آن 350 اینچ مکعب (5.7 لیتر) بود. موتورهای 350 سالهای 1968 تا 1974 به رنگ طلایی رنگآمیزی میشدند، در حالی که مدلهای 1975 تا 1980 آبی متالیک بودند؛ از همین زمان نام «Rocket» از برچسب روی فیلتر هوا حذف شد. توان خروجی از 160 تا 320 اسببخار (119 تا 238 کیلووات) متغیر بود. همهٔ موتورهای 350 اولدزموبیل میللنگ چدنی با دمپر ارتعاشی harmonic balancer داشتند.
موتور 350 اولدزموبیل همچنین با سیستم انژکتور الکترونیکی پورت electronic port fuel injection تولید شد؛ سیستمی که در کادیلاک سویل 1976 معرفی شد.
1978 تا 1985: دیزل اولدزموبیل LF9 1978 - 1985: Oldsmobile LF9 Diesel
LF9 نسخهٔ دیزلی موتور V8 با حجم 350 اینچ مکعب (5.7 لیتر) بود. این موتور از 1978 تا 1985 تولید شد و در بیشتر برندهای داخلی جنرال موتورز به کار رفت. نسخههای 1980 تا 1985 تایپت غلتکی roller lifters داشتند. این موتورها بهطرز چشمگیری کمدوام بودند؛ این وضعیت در ادامه شرح داده شده است.
مشکلات دیزل اولدزموبیل Oldsmobile Diesel problems
با آنکه این موتورها از بسیاری جهات شبیه همخانوادههای بنزینی خود بودند، در واقع تفاوت زیادی با آنها داشتند. قطعات ریختهگری بسیار ضخیمتر و سنگینتر بودند و برای بلوک و سرسیلندرها از آلیاژی باکیفیتتر استفاده شده بود. قطر محورهای یاتاقان ثابت main bearing journals نیز به 3.000 اینچ افزایش یافته بود تا تنشها و فشارهای کاری بالاتری را که موتورهای دیزل به قطعات رفتوبرگشتی خود وارد میکنند جبران کند.
مشکل اصلی موتورهای دیزل جنرال موتورز در دههٔ 1970 تا حد زیادی ناشی از کیفیت پایین سوخت بود (گازوئیل در اواخر دههٔ 1970 بهطرز بدنامی کثیف و آلوده به آب بود) که باعث خوردگی در پمپ انژکتور سوخت fuel injection pump میشد. این خوردگی میتوانست (و اغلب چنین میشد) چرخهٔ پاشش نادرستی ایجاد کند که فشارهای غیرعادی بالایی در سیلندر پدید میآورد. این امر نیز به نوبهٔ خود باعث میشد سرسیلندر از روی بلوک «بلند» شود و پیچهای سرسیلندر کشیده شوند (یا حتی بشکنند). پس از آسیب دیدن واشر سرسیلندر، مایع خنککننده از واشر به داخل سیلندر نشت میکرد. با نسبت تراکم 22.5:1، در نقطهٔ مرگ بالا TDC حجم بسیار کمی در سیلندر باقی میماند. تراکمناپذیری مایعات به این معنا بود که موتور دچار قفل هیدرولیکی hydro lock میشد و پیستونها، میللنگ، شاتونها و قطعات دیگر میشکستند و در نتیجه موتور بهطور کامل و فاجعهبار آسیب میدید.
پس چرا دیگر موتورهای دیزل، چه ساخت جنرال موتورز و چه ساخت شرکتهای دیگر، این مشکلات را نداشتند؟ پاسخ در نبودِ یک سیستم جداکنندهٔ آب کارآمد است؛ سیستمی که در دیگر کاربردهای دیزلی دیده میشود.
در مجموع، عوامل اصلی فاجعهای که گریبان این موتور را گرفت عبارت بودند از:
- سیستم سوخت با طراحی ضعیف، که از تمایل به دور نگه داشتن مصرفکننده از جنبههای ناخوشایندِ داشتن خودروی دیزلی ناشی شده بود.
- تلاشی نادرست برای بازاریابی موتور دیزل بهگونهای که گویی کار با آن و نگهداریاش به همان آسانی موتور بنزینی است.
- کارکنان سرویس با آموزش ناکافی که اغلب برای این موتور دیزل (و در واقع برای هر موتور دیزلی) از روغنها و روشهای سرویس نادرست استفاده میکردند.
این عوامل در کنار هم سرانجام به افول این موتور انجامید. در دستان یک کاربر باتجربهٔ دیزل، این موتورها میتوانند (و اغلب چنین است) صدها هزار مایل بدون دردسر کار کنند. اما برای جامعهای که فقط «بنزین میزند و میرود»، این موتور بهویژه نامناسب بود.
1980: موتور V8 ششلیتری کادیلاک 1980: 6.0L Cadillac V8
در سال 1980 موتور 425 جای خود را به L61 داد؛ همان موتور پایه که قطر سیلندرش به 3.80 اینچ (96.5 میلیمتر) کاهش یافته بود و حجم کل آن به 368.3 اینچ مکعب (6.0 لیتر) رسید. کاهش حجم عمدتاً تلاشی برای برآورده کردن الزامات مصرف سوخت CAFE بود. انژکتور سوخت (که پس از 1985 در جنرال موتورز با نام انژکتور دریچهگازی throttle-body injection شناخته شد) اکنون تجهیز استاندارد بود، بهجز در لیموزینهای Fleetwood و شاسیهای تجاری Commercial Chassis.
کادیلاک این سیستم سوخترسانی را انژکتور دیجیتال digital fuel injection مینامد؛ این سیستم ورودی بعدها از سوی دیگر بخشهای جنرال موتورز نیز به کار گرفته شد، بهجز در موتورهای V8 اولدزموبیل.
توان خروجی به 145 اسببخار (108.2 کیلووات) در 3600 دور در دقیقه و گشتاور به 270 فوتپوند (420.7 نیوتنمتر) در 2000 دور در دقیقه کاهش یافت. این موتور در همهٔ کادیلاکها استاندارد بود، بهجز سویل بازطراحیشده که در آن بهصورت اختیاری عرضه میشد.
1981: موتور ششلیتری L62 V8-6-4 1981: 6.0L L62 V8-6-4
کادیلاک در سال 1981 موتوری را معرفی کرد که به بدنامترین موتور تاریخ این شرکت تبدیل شد: V8-6-4 (L62). موتور 368 بهبود چشمگیری در ارقام CAFE شرکت ایجاد نکرده بود؛ از این رو کادیلاک و شرکت ایتون Eaton Corporation یک سیستم غیرفعالسازی سیلندر طراحی کردند که در شرایط بار کم، مانند حرکت یکنواخت در بزرگراه، سوخت دو یا چهار سیلندر را قطع میکرد و با باز شدن دریچه گاز دوباره آنها را فعال میکرد. یک نشانگر «MPG Sentinel» روی داشبورد میتوانست تعداد سیلندرهای فعال یا مصرف لحظهای سوخت (بر حسب مایل بر گالن) را نشان دهد. L62 توان 140 اسببخار (104.4 کیلووات) در 3800 دور در دقیقه و گشتاور 265 فوتپوند (412.9 نیوتنمتر) در 1400 دور در دقیقه تولید میکرد. کادیلاک L62 را شاهکاری فناورانه خواند و آن را تقریباً در تمام خط تولید کادیلاک تجهیز استاندارد کرد (سویل موتور استاندارد V8 دیزلی 5.7 لیتری بر پایهٔ اولدزموبیل خود را حفظ کرد).
با آنکه غیرفعالسازی سیلندر حدود 20 سال بعد (با فناوری نوین) بازگشت، V8-6-4 کادیلاک هم از نظر مکانیکی و هم از نظر الکترونیکی گرفتار مشکلات اولیهٔ برطرفنشدنی بود. بزرگترین مشکل این بود که کامپیوتر کنترل موتور به اندازهٔ کافی سریع یا قدرتمند نبود تا تعداد سیلندرهای فعال را بهطور کارآمد مدیریت کند؛ از این رو نمایندگیها قابلیت سیلندر متغیر بسیاری از این موتورها را غیرفعال کردند و این موتورها بهطور دائم با هشت سیلندر کار میکردند. موتور 368 پس از سال مدل 1981 از بیشتر خودروهای سواری کادیلاک حذف شد، هرچند V8-6-4 موتور استاندارد لیموزینهای Fleetwood باقی ماند و نسخهٔ کاربراتوری 368 تا 1984 در شاسی تجاری Commercial Chassis به کار رفت.
1981 تا 1982: موتور V6 بیوک 4.1 لیتری 1981 - 1982: 4.1L Buick V6
این موتور 125 اسببخار (93 کیلووات) توان تولید میکرد.
1982 تا 1985: موتور V8 چهارلیتری LT8 HT4100 1982 - 1985: 4.1L LT8 HT4100 V8

برای سال 1982 موتور جدیدی معرفی شد: HT-4100 (کد آپشن LT8). این موتور که برای کاربردهای عرضی با دیفرانسیل جلو طراحی شده بود، در اصل برای سال 1983 و نسل تازهای از سدانهای «کوچکشدهٔ» کادیلاک در نظر گرفته شده بود. اما با شکست V8-6-4 و تأخیر در برنامهٔ کوچکسازی (که با بیوک و اولدزموبیل مشترک بود) که سرانجام عرضهٔ آن خودروها را تا 1985 به تعویق انداخت، این V8 جدید با شتاب برای سال مدل 1982 به تولید رسید.
HT-4100 همانند موتور چهارسیلندر خطی بدنامِ شورولت وگا Chevrolet Vega، بلوک آلومینیومی غیرمعمولی (با بوشهای سیلندر چدنی) و سرسیلندرهای چدنی داشت. قطر سیلندر آن 3.465 اینچ (88 میلیمتر) و کورس آن 3.307 اینچ (84 میلیمتر) بود که حجمی برابر 249 اینچ مکعب (4.1 لیتر) به دست میداد. این موتور در ابتدا به انژکتور دریچهگازی مجهز بود و توان خروجی آن 125 اسببخار (93 کیلووات) در 4200 دور در دقیقه و گشتاور آن 190 فوتپوند در 2000 دور در دقیقه بود. از آنجا که وزن خالی بیشتر کادیلاکها هنوز بیش از 4,000 پوند (1,814 کیلوگرم) بود، شتابگیری ضعیف بود. موتورهای اولیه همچنین مشکلات قابلتوجهی از نظر قابلیت اطمینان داشتند که بیشتر آنها سرانجام برطرف شد.